Hundeliv

Mannen min forlot meg i går, iallefall til i kveld. Han er nemleg lastebilsjafør, og vitterleg vonbroten vart eg då eg fekk vite han heller ønskte å tilbringe søndagen bak lastebilrattet framfor å vera saman med meg. Men, som den gode kjærasten eg er tok eg det med eit smil, iallefall til han var foren, då eg rakst kraup saman i fosterstilling. Det har seg nemleg slik at eg er noko over gjennomsnittet redd for mørket. Eg veit det ikkje er særleg mørkt på denne tida av året, men når ein som meg har livleg fantasi er det utrulig kor mange skuggar det oppstår rundt leggetid. Det har seg nemleg slik at når eg skal sova aleine samlar tankane mine seg raskt rundt ein eller fleire av dei tre skrekkfilmane eg har sett. Desse filmane har traumatisert meg for livet og høgt på lista over mine største mareritt er som følgande og i stigande rekkefølge; små jenter med langt svart hår, klovnar, menner med motorsag og til slutt dukker. Vidare har eg også ei stor frykt for at det skal velte hender ut av hovudskallen min når eg står i dusjen, dette har eg nemleg sett på reklame! Etter å ha kontrollert alle romma i huset (ja alle skuffer og skåp), samt kontrollert at døra er låst både ein og to og tre gongar, barikaderar eg meg på rommet. Dette er ein lang og stressasam prosess, så når eg har lagt meg til rette i senga har eg i regelen opparbeida meg ein god puls og svettebrøt. Som den positive personen eg er anser eg dette som ei god treningsøkt og tenker at eg no har gjort meg fortent til potetgullposen eg fortærte tidlegare på kvelden (eg har nemleg også sett på film at det er vanleg å trøstespise når ein vert forlatt). Deretter vert eg i regelen liggande og sjå for meg korleis valle-mordaren kjem til å ende livet mitt. Som dykk sikkert sjønnar har fantasien min ein tendens til å ta meg med på ein rundtur over alle dei skrekksenarioa eit menneske kan verte utsett for. Men eg har no funne at hunden min kan vera ein god distraksjon og ein rett so god manne-substitutt. Ho har nemleg ganske mange likhetstrekk med dei fleste menn eg kjenner: Ho vel helst å late vatnet i skogen (eg har observert at mange menn vel å vente med å urinere til dei har gått ut, framfor å bruke tid på å late opp og att toalettlokket og i tillegg måtte vaske hendene sine etterpå), ho er glad i å kysse (men på tross av at ho gjer ein iherdig insats, har eg opplevd betre), ho likar å ligge å dra seg på sofaen (ho kan vere rett så koseleg, men helst riggar ho seg til bak meg og forsøkar å dytte meg ut av sofaen for å få betre plass), ho har flatulens-avgang i både tide og utide (for dykk som ikkje veit kva dette begrepet inneber, har eg på sjukepleiestudiet lært at dette er det samme som å "fjerte", "prompe", eller eventuelt å "gørte"), vidare er ho også svært så glad i å vere ute i regnet, rulle seg i gjørma, bade og andre vannbaserte aktivitetar, samtidig som ho skyr dusjen som om det skulle vera syre. Min jentehund er med andre ord meir mann enn dei fleste menn! *stolt*. Ho fekk derfor tillatelse til å barikadere seg saman med meg på soverommet mitt i natt, som ein beskyttelse for Valle-mordaren. Dette var ei oppgåve ho tok rett så alvorleg, heilt til ho sovna. Før ho sovna la ho seg til like pertentleg som min tilkomne. Som han har ho nemleg konkludert med at ein for å unngå å verte sparka ut av senga i løpet av natta, bør halde god klaring, ikkje bevege for mykje på seg og å lage minst mogleg lydar. Den siste regelen hadde ho diverre vanskar med å overhalde. Eg har innfunne meg med den utidige flatulensavgangen, men at ho snorkar så mykje som ho gjer i løpet av natta og i tillegg gnissar tenner kunne eg klart meg utan. No som eg har fått natta litt på avstand og ei ny ei er på veg har eg derimot starta å settje spørsmål kring hennar evne til å ivareta meg i ein krisesituasjon. På lik linje med at eg er over gjennomsnittet redd for mørket, er ho over gjennomsnittet glad i mennesker. Kvar gong nokon entrar leiligheta vert ho så glad at ho spinn rundingar rundt dei, og dersom ho mot all formodning skulle verte skremd av vedkommande gjøymer ho seg bak ho matmor. For framtida kryssar eg difor fingrane for at Valle-mordaren er allergisk mot hundar!

Hvorfor kjøre skoda når du kan gå da? For faen!?

Det var det eg viste at det ikkje løna seg å gå på skulen. Ein forsøkar å presentere eit godt arbeid og vera flittig, men kva er lønna? Jau, det skal eg dela med dykk! Det er nærare 2 timar inneparkert av ein skoda det! Den fyste halvtimen eg venta benytta eg til å forsøke å kontakte biltilsynet (der var eg nr. 36 i køa). Då eg endeleg fekk kontakt med dei fekk eg oppgitt eit namn som eg kunne ringe. Eg ringte og havna av alle ting hos eit bilutleigefirma i Molde. Javell tenkte eg. "Har du leigd ut bilen din til ein som manglar sertifikatet" spure eg. "Nei, slik ville I allder ha jort, I e da iche dom som en steen heller.. De må værra sa luringanj i Ålesunj de serru". "Javoll, kan eg få telefon nummeret?". "Klart du kanj". "Takk som byr, det var deiligt- Adjø". "Adjø". Deretter kontakta eg Herts i Ålesund som med skam innrømte at dei hadde lånt ut ein av sine bilar til ein som per dags dato ikkje satt inne med førarkort grunna utmerka dårleg evne til å parkere. Klassisk Herts! Dei ville diverre ikkje utlevere namnet på låntakaren så eg kunne få gi han ei retterleg skolding, men ville derimot kontakte han sjølv. "Javoll" sa eg. Den siste halve timen benytta eg til å lese meg opp på diverse mestringsteoriar. Etterkvart som eg hadde lese meg opp på emnet konkluderte eg med at eg ikkje hadde evner til å mestre denne situasjonen (i alle tilfeller ikkje på ein heilt gunstig måte). Men i det eg rigga meg til for å parkere ein liten ein på frontruta til vedkommande kom til hell og lykke eigaren av bilen ved sidan av meg og kjaure i veg slik at eg fekk fri passasje.

Candyman

Då har eg altso heve meg på 90-tals bølga. Eg går ut i frå dette vil glede ein av mine faste følgjarar og næraste kjendis-venn, Aqua-Lene. Særleg sidan eg har benytta den siste halvtimen til å lytte til, ja nettop Aqua, sine mange slagarar. Min desiderte favoritt må vera låta "Lollipop"- eller Candyman som den kallast blant oss Aqua-groopies. Men medan eg sat og naut denne songen festa det seg ein tanke i hovudet mitt som eg har hatt vanskar med å forkaste. Eg har ved fleire anledningar funne at bloggen er eit fint utløp for uønska tankar, så difor har eg beslutta å dele det med dykk. Eg tok nemleg meg sjølv i å livleg fantasere om at min tilkomne var ein sjokolade, og derifrå har det bere utarta seg. Eg vart setande å sjå på han, og klarte ikkje å slutte å glise fordi han ville utgjort ein slager i godtehylla på Tanken (dette er bensinstasjonen på Valle). Eg skulle nok ha begynt med dei mindre vitale delane, som f.eks tåballane, men sakte men sikkert ville eg jobba meg oppover. Det ville naturleg nok vore ein tidkrevjande prosess før eg vart ferdig, det er då tross alt ikkje berre enkelt å fordøye ein 70 kilos Troyka (særleg sidan eg er laktoseintolerant). Men til slutt ville det berre vere øyrene og munnen att. Desse skulle eg spara så han kunne halde med meg selskap. Det ville forøvrig vera svært! Då kunne eg putta han i handveska og hatt han med meg kvar enn eg skulla. Eg ser for meg kor sjov det hadde vore å presentert han for andre. Det hadde vore litt av eit samtale emne, men eg veit ikkje om det hadde blitt nokon vidare samtale etter at eg hadde vist dei innhaldet i veska mi. Det er ein forbannelse å leva i mitt hovud..

Smartebesta

Den siste timen har eg lagt Bacheloroppgåva på hylla og lest meg opp på debatten om "romfolket", som har vore so i vinden den siste tida. Eg meinar dei er eit rett så fasinerande folkeslag som ragar høgt på mi helte-liste! Som snart feridg sjukepleiar, og i Kari Martinsens and (også ein av mine heltar) meinar eg at det er etisk og moralsk korekt at vi syner desse menneska sympati. Tidligare i vinter las eg ein link på face, kvar det vart hevda at "romfolket" tek i bruk rusmiddlar for å roe borna sopass at dei ligg stille medan dei tiggar. VG viser derimot til forskning som konkluderar med at dette er usanne, antisiganistiske rykter, som bidreg til å skape hat mot romfolket. Eg snur skinka mi mot hatet og støttar VG <3 Samstundes vil eg benytte anledninga til å ønske "romfolket" velkommen til Valle og min/vår bakhage (eg må muligens ta dette opp med mine naboar, men henvendelsar kan meldast her). Vidare må eg også påpeike at min hage eigentleg ikkje er ein hage enno. Den opptrer per dags dato som eit gjørmehol. Men den har på den andre sida god utsikt! Mot sjøen eine vegen, og inn på soverommet til nabon andre vegen. Retterleg ein fryd for auget:D Dersom eg får godt oppmøte vil eg gjerne få oppfordre "romfolket" til å følge sine røter og lage litt skoj. Eg har lese ei bok som omhandlar sigøynarar og dei var retterleg dyktige underhaldarar. Det kan vere ganske langtekkeleg å sete heime å jobbe med bacheloroppgåva, så dette ville verkeleg bidra til å sprite opp kvardagen til ein stakkarsleg student. Eg vil herved ønske "romfolket" velkommen til valle og min bakhage <3 Dette er muligens det første blogginlegget eg har med saklig innhald: Stolt - much? Oh yes

Julegavetips

Høyr no! Eg er endeleg ferdig med mappeinnleveringa mi som skal innleverast i dag. *glede* (Men denne skulle vise seg å vere kortvarig). Eg var klar som eit egg og skulle skrive det ut. Men det syner seg å ikkje vere enkelt! Eg kan sverge på at skrivaren min vil meg til livs! For å førebu meg til utskrivinga har eg, eller rettare sagt Berge-hynen, invistert i heile fire patronar med printerblekk, eg har rensa printerhovudet, ja alt etter føreskriftene. Som dykk forstår manglar det ikkje på god skrivar-behandling her i heimen. Men då eg skulle skrive dei ut i går kveld slo han seg på tverka og hadde nok ein gong slukt den svarte og (for ein eller anna merkeleg grunn) den rosa patrona. Og eg berre KA FAEN? Han er mannevond skrivaren min. Difor set eg no og anar ikkje mi arme råd. Eller jo eg gjer då faktisk det. Fyrst må eg vente på at Lefdal (ps. tels dette som reklame?) skal opne, kjøpe patroner, kjøyre heim, skrive ut, stifte saman blekkene, kjøyre til skulen, og deretter levere inn og signere. Det er rett stressasamt og eg utelukkar ikkje eit lite hjerteatack ut i vegane. I tillegg har herren bestemt seg for at dette var ein fin dag og opne himmelen og gnure hovudbottenen godt. Det er med andre ord ein halvmeter, minst, med snøv ute. Dette er ikkje min kjære superyota heilt fornøgd med, då han ikkje akkurat er dreven på snøvføre. Nok ei dødsfelle eg skal utsettast for. I sitt Bonsaksen-komplott har altso skrivaren min klargjort ein labyrint av dødsfeller for å sikre seg at eg aldri skriv ut eksamensoppgåver igjen. Men no gjekk det akkurat opp for meg kvifor. Eg hadde gløymt at skrivaren er besatt av Ivar Aasen (som naturleg nok ikkje likar at eg har skrive oppgåva i bokmål). Det forklarar saken. Tilgi meg Ivar, eg skal aldrig gjere det igjen<3

Svartedauden anno 2012!

Apropo svartedauden lizzom, eg har fått den. Eg har no lagt i 5 dagar med feber (så høg at eg steikte meg bacon og egg til nattmat, på EGEN BAK), hoste (så intens at eine lunga mi spratt ut i går), smerter i halsregionen (så ille at eg i skrivande stund vurderar å amputere), hovudverk (denne kan forøvrig kurerast ved ein eventuell amputasjon av hals), kvalme (som førte til at det danna seg vakum i toalettet- grunna, ja nemleg, mitt hovud!) og verst av alt eg har ikkje ein gong lyst på snus. Derav diagnosen svartedauden. Så eg bestemte meg då for å ta meg ein tur til legekontoret og må diverre meddele at også dei har havna på mi svarteliste. Nokså ironisk så kan dette få ganske stygge konsekvensar i og med at eg no har fått, ja nettopp, svartedauden. Note to self: begynn å bli ganske god på ordsspel. Scena som utspelte seg ved legekontoret var som følgande: eg kom inn, presis vel og merke, for så å sitte å vente i 45 min før eg slapp inn til legen. Dette er ergelig nok i seg sjølv, men det bøter ikkje på at konsultasjonen med legen tok ca 30. sekund. Vidare vart eg send til labben for taking av blodprøve, nærare bestemt CRP. Resultatet frå CRP: under 8 og konklusjonen var at det ikkje er noko gale med meg. SERRIØST?! Eg kan med sikkerheit sei at dersom CRP-maskina hadde eksistert under svartedauden hadde alle vorte friskmeld. Og vi veit då alle kva resultatet av denne lidelsen vart. Men not to worry, hevnen er søt. Før eg forlot legekontoret slikka eg på alle dørhandtaka for å vere sikker på at svartedauden skulle ramme dei ansatte ved legekontoret like hardt og brutalt som meg sjølv. So kan dei måle egen CRP når dei har hovudet godt planta ned i dasskåla. Adjø mine gode vener, enden er nær og frå her eg står er det ikkje lys innerst i tunellen, den er svart som natta..

Heheeei:)

Eg tenkte at eg måtte gi dykk ei lita oppdatering over kva eg har gjort i sumar. Sumaren starta med ei vekes besøk av min yngste nevø, då foreldra fann det for godt å reise til Venezia. Mistforstå meg rett, vi hadde det rett så triveleg heime i kalde Noreg vi. Vi tilbrakte store delar av veka på sofaen saman med Scooby doo. And let me tell you, det er sanneleg ein stykk intelligent hund! Eg kunne gjerne tenkt meg besøk av Scooby då eg no er overtydd om at kaninen min går att i leiligheita. Eg er forøvrig ikkje sikker på om han er død, men eg har gitt han vekk og er ganske sikker på at han ikkje overlevde første natta i ny heim... Den andre veka tilbrakte vi i Eikesdalen i Camp Hagås. På dagtid mekka vi spikertelt til campingvogna til systra mi og på kveldstid gjekk det med overaskande store mengder alkohol. Og tru meg.. Hagås-klanen er ikkje så reint tamme etter at klokka bikkar fire på ettermiddagen. Resten av sumaren har eg rocka heimesjukepleien. I tillegg til dette har eg og Stinebons planlagt og gjennomført utdrikkingslag for syster Irene. Stor SUKSESS og ein verkeleg augeopnar for meg sjølv! Kven skulle vell tru at småbarnsmødre som tilbringjer dagane med å vaske hus, klede og barnerumper kunne vere så "skitne"..? (note to self. fan e bjyn å bli go på ordspel.) Med andre ord. Ein riktig så innhaldsrik sumar. Og eg har meir i vente! Til helga skal eg i gebursdagsselskap til mi kjære G-man og i august/september forlet vi Steinvågen og flyttar til Valle. Gledar meg stort til begge deler!!:) Sumarklem frå minstebons<3